Historia Kaiserbäder

1 lipca zainaugurowano linię kolejową Świnoujście–Heringsdorf. Bezpośrednie połączenie Heringsdorfu ze stolicą – Berlinem – znacznie skróciło czas podróży i przyniosło kurortowi ogromny wzrost liczby turystów.

Przez ponad trzy dekady kantor Johann Koch zbierał datki od mieszkańców i turystów na budowę własnego kościoła w Ahlbeck. 22 lipca 1894 r. wmurowano kamień węgielny. Poświęcenie kościoła, zbudowanego w stylu neogotyckim, odbyło się 29 sierpnia 1895 r.

To właśnie gość z Berlina oraz pisarz z Alt Sallenthin, Ernst Necker, którzy z uwagą śledzili rozwój kurortów nadmorskich, podjęli inicjatywę utworzenia kurortu Bansin. Wraz z innymi zainteresowanymi osobami utworzyli oni grupę założycielską, która złożyła wniosek do inspekcji portowej w Świnoujściu o pozwolenie na budowę obiektów kąpielowych i po uzyskaniu zgody natychmiast zleciła wzniesienie początkowo dwóch drewnianych łaźni oraz czterech altanek z trzciny, służących jako miejsca odpoczynku.

Goście, którzy coraz liczniej przybywali na plażę w Bansinie, nie chcieli tylko kąpać się. Pytajali o zakwaterowanie, którego budowę rozpoczęto już w 1896 roku. Na początku sezonu 1897 pierwsze domy były gotowe do zamieszkania i przyjęły już 308 gości.

Na drewnianej platformie, wzniesionej w 1882 roku, zbudowano dwie naprzeciwko siebie stojące drewniane konstrukcje. Służyły one jako restauracja i scena. Ponadto platformę przedłużono o pomost nad jeziorem, który pełnił funkcję przystani dla łodzi.

W 1898 roku tuż przy promenadzie w Heringsdorfie powstało kasyno plażowe – „arcydzieło nowoczesnej konstrukcji żelaznej z wieżą widokową”, jak napisano w kronice z 1932 roku. Początkowo budynek ten pełnił również funkcję oficjalnego domu uzdrowiskowego. Oprócz 18 eleganckich sklepów mieściła się w nim sala taneczna o powierzchni 500 m². Latem 1898 roku Heringsdorf liczył już 13 430 kuracjuszy.

Po śmierci Hugo Delbrücka w 1900 roku jego syn, Werner Delbrück, objął stanowisko dyrektora spółki akcyjnej „Seebad Heringsdorf” i kontynuował dzieło ojca. Ten zapalony baloniarz zginął 3 kwietnia 1910 roku w wyniku katastrofy balonowej u wybrzeży wyspy Rugii w wieku 43 lat.

Na wzgórzu Präsidentenberg, o wysokości 45 m, wzniesiono monumentalną kwadratową wieżę z głazów narzutowych i cegieł. W holu wewnętrznym stał mosiężny pomnik Bismarcka o wysokości 3,5 metra, którego autorem był znany rzeźbiarz Ernst Gustav Herter. Było to zgodne z ówczesną modą na oddawanie hołdu byłemu kanclerzowi Rzeszy. Wieżę wieńczyła ogromna misa ogniowa. Uroczyste otwarcie miało miejsce w 1907 roku. Jednak na rozkaz Armii Radzieckiej Bismarck-Warte została wysadzona w powietrze w 1946 roku. Dziś z tej potężnej wieży zachowały się jedynie resztki fundamentów.

Na trasie z Heringsdorfu do Gothen spółka akcyjna Seebad Heringsdorf zleciła budowę toru wyścigów konnych wzorowanego na znanym torze wyścigów kłusackich w Karlshorst. Dzięki położeniu na zboczu widzowie mieli rozległy widok na rozległy obiekt. Jedną z głównych atrakcji sezonu 1909 musiał być pokaz lotniczy braci Wright, którzy na swoim samolocie „Kitty Hawk” wykonywali tu okrążenia. Tor wyścigowy funkcjonował jedynie do 1914 roku. Dziś nie zachowało się już nic z tego niegdyś tak eleganckiego obiektu.

W pobliżu Heringsdorfu znajduje się źródło solanki, z którego od 1896 roku wydobywa się solankę. W latach 1927–1928 budowniczy studni Hermann Loeck wykonał w pobliżu molo w Heringsdorfie nową studnię o głębokości 408 metrów, z której do dziś wydobywa się solankę. Jej zawartość soli wynosi 4 procent.

12 listopada 1908 roku w Neu Sallenthin urodził się Hans Werner Richter. Był niemieckim pisarzem i zyskał duże uznanie również jako inicjator „Gruppe 47” – najważniejszego powojennego zrzeszenia pisarzy w Niemczech. W swoich książkach „Geschichten aus Bansin” („Opowieści z Bansin”) i „Spuren im Sand” („Ślady na piasku”) opisywał swoje dzieciństwo w Bansin. Zmarł 23 marca 1993 roku i został pochowany na cmentarzu w Bansin.

Wizyty cesarza Wilhelma II u wdowy Elisabeth Staudt w „Haus Miramar” w Heringsdorfie budziły ogromne zainteresowanie i towarzyszyły im najróżniejsze plotki. Cesarz zawsze przyjeżdżał otwartym kabrioletem.

Rozbudowa linii poza Heringsdorf do promu w Wolgast okazała się konieczna i została zaprojektowana jako jednotorowa linia pomocnicza. Prosta trasa z Heringsdorfu do Bansin kolidowała jednak z interesami spółki akcyjnej z Heringsdorfu. Spółka uzasadniła swój sprzeciw troską o dobro gości, którym nie można było narazić na hałas i sadzę pociągów. Nowa linia kolejowa musiała przebiegać łukiem wokół wzgórza Präsidentenberg. Została ona uroczyście otwarta 1 czerwca 1911 roku.

Od 1910 roku cesarz Wilhelm II rozważał budowę ośrodka wypoczynkowego dla dzieci na wyspie Uznam, w którym chłopcy i dziewczynki z berlińskich środowisk robotniczych mogliby odpoczywać, ciesząc się świeżym powietrzem lasu i morza. Na wschodnim krańcu Ahlbeck wzniesiono funkcjonalne budynki drewniane. W maju 1913 roku przybyli pierwsi mali goście. Oficjalnego otwarcia dokonał sam cesarz 14 czerwca 1913 roku. Łącznie 150 chłopców i dziewcząt mogło tu od maja do października, na okres czterech tygodni, odpocząć z dala od wielkiego miasta.

Zimą wyspę Uznam nieustannie nawiedzają i nawiedzały katastrofalne powodzie sztormowe. Jako przykład można tu wymienić powódź z 29 grudnia 1913 r., która szczególnie dotknęła miejscowość Bansin. Masy wody z ogromną siłą zniszczyły nowe kąpieliska, wydmy, chatki rybackie oraz większą część promenady.

Do tej pory na plażach Uznamu kąpiel była dozwolona wyłącznie na terenie kąpielisk. Każdy, kto to naruszał, musiał uiścić grzywnę. Po tym, jak już w 1923 r. w niektórych miejscowościach okręgu administracyjnego Stralsund zezwolono na kąpiel poza terenem kąpielisk, w Dzienniku Urzędowym Rządu Pruskiego w Szczecinie z dnia 14 czerwca 1924 r. ukazało się rozporządzenie policyjne, zgodnie z którym kąpiel na wolnym powietrzu z leżaka plażowego lub z wydmy została dozwolona również w kurortach nadmorskich tego okręgu administracyjnego – jednak wyłącznie w strojach kąpielowych z nieprzezroczystego materiału i w wyznaczonych godzinach.

Plac między molo a kasynem nadmorskim został przebudowany w 1929 roku. Nowy ogród koncertowy z altaną muzyczną i fontanną dopełnił całościowy kompleks między domem uzdrowiskowym a hotelem „Atlantic”, kasynem plażowym, kąpieliskiem rodzinnym, a także molo i budynkiem z źródłem solankowym, tworząc jeden z najbardziej imponujących kompleksów uzdrowiskowych swoich czasów.

W niedzielę Zielonych Świąt 1932 roku na promenadzie nadmorskiej w Bansin zainaugurowano prawdopodobnie najpiękniejszy pawilon muzyczny na wyspie Uznam.